Η μονοκρατορία των εισαγόμενων φοινίκων, η ουασινγκτωνία, το "κόκκινο σκαθάρι", η χρήση τοξικών εντομοκτόνων σε περιβάλλον πόλης και το αστικό Αθηναϊκό κέντρο.

Οι φοίνικες και το γκαζόν πληρούν τις προδιαγραφές του παγκοσμιοποιημένου τουριστικού ίματζ και μετατοπίζουν βίαια τον άξονα της Αθήνας προς την Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία.

Για την ανάπλαση μιας πλατείας ή ενός αστικού κέντρου ("Μεγάλος Περίπατος"), θα χρειάζονταν να γραφτούν χιλιάδες σελίδες, αφού η πλατεία και το αστικό κέντρο είναι ο «ομφάλιος λώρος» της πόλης, το κεντρικό συστατικό του δημόσιου χώρου της.
Η πλατεία
είναι η πόλη και αποτελεί τον πιο αληθινό «καθρέφτη» της φυσιογνωμίας της μαζί με τα τοπόσημά της πόλης, φυσικά και τεχνητά, δημόσια κτίρια, σχολεία, εκκλησίες και κατοικίες.
Η πόλη ζει, κινείται και πάλλεται περισσότερο στους ανοιχτούς της χώρους.
Και οι πλατείες πρέπει να παραμένουν ελκυστικοί, στα ανθρώπινα μέτρα χώροι, όπου οι κάτοικοι να μπορούν με ασφάλεια να διέλθουν, να σταματήσουν, να ξεκουραστούν, να περιπατήσουν, να αναπολήσουν, να αποδράσουν από τους ρυθμούς της καθημερινότητας.
Οι πλατείες κάθε πόλης, πρέπει να είναι τέτοιου μεγέθους, όσο απαιτεί η δημόσια ζωή των κατοίκων της, δηλαδή όχι τόσο μικρές ώστε να εμποδίζουν την άνεση της χρήσης, ούτε τόσο μεγάλες, ώστε με μικρό αριθμό ανθρώπων να φαίνονται ακατοίκητες.
Στην σημερινή Αθήνα οι πλατείες του κέντρου είναι «υπερπλήρεις» εξ αιτίας της αλματώδους αύξησης των εισβολέων-επήλυδων.  

Η πλατεία και ο πεζόδρομος πρέπει να επιτρέπουν την ανεμπόδιστη κίνηση των πεζών και η οπτική και χωρική τους ΣΥΝΕΧΕΙΑ να μην διακόπτονται ανερμάτιστα.

  • Η βασική αυτή αρχή σχεδίασης κάθε πλατείας και κάθε πεζοδρόμου καταστρατηγείται βάναυσα από σχεδιάσεις όπου διάφορα επί μέρους στοιχεία, όπως κυκλικά τοιχία "ζαρντινιέρες", ακανονίστου ("αφηρημένου") σχήματος ή άλλα επιμήκη, κατασκευασμένα από σκυρόδεμα ή ακόμα χειρότερα από "λαμαρίνα" προορισμένα να λειτουργούν είτε ως καθίσματα, είτε περιβάλλουν "δένδρα", καταλαμβάνουν έκταση χωρίς λόγο, περιορίζουν την ελεύθερη κίνηση των ανθρώπων και λειτουργούν ως εσωτερικά εμπόδια, καταργώντας το Αξίωμα της «διατήρησης ελεύθερου του μέσου χώρου της πλατείας», ενώ ταυτόχρονα είναι άκρως επικίνδυνα για τα παιδιά.

Ο τρόπος σχεδιασμού μιας αστικής πλατείας και ενός περίπατου - πεζόδρομου καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα φυσικά και δομικά χαρακτηριστικά της πόλης στην οποία εντάσσεται, προκειμένου να υπάρξει ένα άρτιο πολεοδομικά και αισθητικά, αποτέλεσμα. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι τα δημόσια και τα ιδιωτικά κτίρια, τα εμβληματικά της τοπόσημα, τα αρχιτεκτονικά και τα αρχαιολογικά της μνημεία, το στιλ της.

Στοιχεία που η Αθήνα μας διαθέτει σε αφθονία και καλαισθησία. 

  • Η ανεμπόδιστη ροή και κυκλοφορία των πεζών, στους οποίους κυρίως απευθύνεται κάθε πλατεία και κάθε πεζόδρομος, είτε αυτοί διέρχονται απλώς, είτε επισκέπτονται παρατηρώντας, πρέπει να είναι κύρια επιδίωξη του αρχιτέκτονα.

Η διαιώνιση του ενεργού λάθους της Μονοκρατορίας των Φοινίκων και του συνοδευτικού γκαζόν

Οι φυτεύσεις πρέπει να γίνονται με ενδημικά είδη χαμηλών θάμνων και καλλωπιστικών ενδημικών δένδρων, ειδικά επιλεγμένων ώστε να μην περιορίζουν τη θέα και την επαφή με τα στοιχεία της πόλης, και ταυτόχρονα να προσφέρουν σκιά, την οποία ΔΕΝ προσφέρουν τα φοινικοειδή.

 Προτεραιότητα του σχεδιαστή πρέπει να παραμένει η αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μιας πόλης, της αισθητικής και πολιτιστικής ταυτότητας της.

Η χρήση φοινίκων σε δημόσιους χώρους εγείρει όμως και ζητήματα δημόσιας υγείας εκτός των ζητημάτων ταυτότητας του αστικού ΑΤΤΙΚΟΥ τοπίου. 

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΑΤΤΙΚΟΥ ΤΟΠΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΟΕΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΗ ΟΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ.

Γιατί φοίνικες και ΜΟΝΟ φοίνικες όταν η Ελληνική χλωρίδα (η περιλάλητη FLORA GRECA) έχει παγκόσμια φήμη για την τεράστια βιοποικιλότητα της;

ΤΟ "ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΚΑΘΑΡΙ" (Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΟΕΙΔΩΝ) ΚΑΙ Η ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ 

Το κόκκινο σκαθάρι το οποίο "κατασπαράσσει" στην κυριολεξία τα φοινικοειδή δεν καταπολεμάται ούτε και με τα πλέον ισχυρά εντομοκτόνα (απαγορευμένα πλέον και στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα) ενώ ούτε λόγος να γίνεται για τα ανώδυνα -απολύτως αναποτελεσματικά- βιολογικά σκευάσματα «καταπολέμησής» του. 

Για να παρακάμψουν τον σκόπελο αυτόν, αρκετοί φοινικολάτρες μελετητές προτείνουν στις αναπλάσεις το φοινικοειδές ουασινγκτωνία, το οποίο λένε ότι δεν προσβάλλεται από το κόκκινο σκαθάρι.
Έχουμε δηλαδή να κάνουμε πάλι με ένα μη ενδημικό, ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ είδος. Ως γνωστόν, η Ουασινγκτωνία φύεται στο Κολοράντο και αλλού στις ΗΠΑ
.

  • Το "κόκκινο σκαθάρι των φοινίκων" είναι ένα από τα τέσσερα έντομα καραντίνας του ΥΠΑΑΤ. Φυτεύοντας λοιπόν συνεχώς νέους φοίνικες του δίνουμε νέα τροφή.

Η συνήθης δικαιολογία που προβάλλεται για την βίαιη επιβολή της μονοκρατορίας των φοινικοειδών στο Ελληνικό Τοπίο ότι «είναι το πιο ανθεκτικό δέντρο» είναι αντιφατική.

Ένα τόσο ευάλωτο στο σκαθάρι εισαγόμενο δένδρο είναι ανθεκτικό(;) σε σχέση με τα ενδημικά είδη της Ελληνικής Χλωρίδας τα οποία έχουν προσαρμοστεί στις τοπικές συνθήκες εδώ και χιλιετίες;

Εγείρονται λοιπόν εξίσου κρίσιμου ενδιαφέροντος ζητήματα Δημόσιας Υγείας για την χρήση των εντομοκτόνων σε δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους αλλά και για τους χώρους ταφής των νεκρών φοινίκων (δημόσιων και ιδιωτικών) εδώ και μερικά χρόνια (που, πως και πόσο;) 

Όπως επίσης, δεν θίγεται το ζήτημα της συνεχιζόμενης βλάβης στους υφιστάμενους δημόσιους και ιδιωτικούς (ιδιαίτερα τους εναπομείναντες) φοίνικες σε μια πόλη πόλη όταν το σκαθάρι θα ζει και θα βασιλεύει αφού θα τροφοδοτείται συνεχώς από τους νέους φοίνικες που θα φυτεύονται.

Αυτή η ξενόφερτη, υψηλοτάτου κόστους και απαίτησης διαρκούς τεχνικής υποστήριξης και συντήρησης, αντι-αισθητική ρυπαίνει οπτικά και κυριολεκτικά τους δημόσιους χώρους όλων των πόλεων, των τουριστικών δε ιδιαιτέρως, γιατί ισοπεδώνει και εξαφανίζει την περιβαλλοντική και πολιτισμική μας ιδιαιτερότητα, ενώ μαρτυρά τουλάχιστον νωχέλεια σκέψης και απουσία φαντασίας και δημιουργικότητας

Κάτι που αδικεί κάθε Έλληνα αρχιτέκτονα και μελετητή.

Εν κατακλείδι, φοίνικες και γκαζόν οφείλουν να εξαλειφθούν από το ελληνικό και το αττικό τοπίο και να αντικατασταθούν αμέσως από άλλα ενδημικά είδη, σε κάθε πλατεία, σε κάθε πεζόδρομο, σε κάθε ελληνική πόλη και χωριό.  

Πηγή στοιχείων: Το Πολιτικό Ιστολόγιο της Κυριακής  (η "ανάπλαση" του αθηναϊκού κέντρου και ο Μεγάλος Περίπατος είναι μία από τα ίδια με την ανάπλαση των δύο κεντρικών πλατειών της Ραφήνας, φοίνικες, ζαρντινιέρες-εμπόδια, βιασμός αττικού τοπίου)

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ