«Καλλικράτηδες» και «Κλεισθένηδες»

  4  1-2png Ἡ ὑπέρμετρη προσήλωση στἀ ἐνδιαφέροντα τοῦ τόπου καταγωγῆς λέγεται τοπικισμός. Τὸ φαινόμενο εἶναι πανάρχαιο, χρονολογούμενο ἀπὸ τὴν εποχή τῶν πόλεων – κρατῶν τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας, ὅταν οἱ Ἕλληνες συγκροτοῦνταν σὲ αὐτοτελεῖς πόλεις. Ὁ τοπικισμὸς εἶναι ἀπαραίτητος ὡς τμῆμα τοῦ ἐθνικοῦ κορμοῦ, ὡς συνδετικὸς κρίκος, ὄχι ὡς παρωχημένη ἰδεοληψία, οὔτε ὡς διασπαστικὸ στοιχεῖο ποὺ δημιουργεῖ ἔριδες καὶ τριβὲς.

Ἡ σημερινὴ κατάσταση τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης στὴν χώρα μας διαμορφώθηκε ἀπὸ τρεῖς διαδοχικὲς μεταρρυθμίσεις τὴν τελευταία 30ετία: Καποδίστριας, Καλλικράτης, Κλεισθένης. Νοιώθουμε πὼς ὁ νομοθέτης μᾶς περιπαίζει, καθὼς γιὰ να ντύσει νομοθετικὰ συμπιλήματα «ὑπεξαίρεσε» τὰ ὀνόματα καὶ ἀλλοίωσε τὴν οὐσία τοῦ ἔργου ἐπιφανῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀφιέρωσαν στὸν Ἑλληνισμὸ τὸ ἔργο, τὴν περιουσία καὶ τὴν ζωὴ τους.

Ὁ παρενδυτικὸς «Καποδίστριας» (1997) ἀποσάθρωσε τὴν συνεκτικὴ ἑλληνικὴ ὕπαιθρο, κατήργησε τὸ αὐτοδιοίκητο τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν καὶ τὶς κοινότητες, συνενώνοντάς τις σὲ τοπικοὺς δήμους. Ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐμπνευστὴς τῆς εὐρωπαϊκῆς τοπικῆς αὐτοδιοίκησης συνέλαβε καὶ ὑλοποίησε τὸ σχέδιο τῆς εσωτερικῆς διακυβέρνησης τοῦ ἐλβετικοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο παραμένει λειτουργικὸ ὥς σήμερα. Χώρισε τὴν ἐλβετικὴ ἐπικράτεια σὲ 19 ἀνεξάρτητα καὶ αὐτοτελῆ καντόνια, ὥστε κάθε ἕνα νὰ διατηρεῖ τὸν τοπικὸ χαρακτῆρα καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ἀπρόσκοπτα τὸ διοικητικό του ἔργο. Στὴν ἀλπική Εὑρώπη σήμερα, σὲ υψόμετρα άνω τῶν 1.500 μ. δεσπόζουν καὶ ἀνθοῦν πόλεις μὲ νοσοκομεῖα, πυροσβεστικούς σταθμούς, κτήρια τῆς πολιτικῆς προστασίας, ἑλικοδρόμια καὶ ἀεροδρόμια.

Τὸν «Καποδίστρια» διεδέχθη τὸ 2010 ὁ «Καλλικράτης» που συνένωσε πολλοὺς δήμους στὴν περιφέρεια, μείωσε τόν ἀριθμὸ τους ἀπὸ 910 σὲ 325 καὶ δημιούργησε δήμους «φρανκενστάιν». Ὁ «Καλλικράτης» παραχάραξε τὴν παρακαταθήκη τοῦ Κυβερνήτη, διέλυσε κάθε προοπτικὴ ἀναβίωσης τῶν κοινοτήτων, μετέτρεψε τὰ χωριὰ μας σὲ φαντάσματα, χωρὶς ὑπηρεσίες καὶ δομὲς ὅπως δημαρχεῖα, στρατόπεδα, δασαρχεῖα, χωρὶς τὶς βασικὲς ὑποδομές τῆς πόλης (συνεπαγόμενα τοῦ πολιτισμοῦ) ὅπως ἀποχέτευση, δρόμοι, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁλοκληρωθεῖ ὁ ἀποπληθυσμὸς τῆς περιφέρειας καὶ τῶν νησιῶν. Πληθυσμοὶ ἀστικοὶ ὑποχρεώθηκαν σὲ ἀπότομη συναντίληψη μὲ ὀρεινοὺς ἤ ἀγροτικοὺς (κατὰ κόρον συνέβη στὴν Ἀνατολικὴ Ἀττικὴ), δῆμοι διαφορετικοῦ ἐπιπέδο υποδομῶν καὶ ὑπηρεσιῶν ἐτέθησαν ὑπό κοινὴ διοίκηση, καταλήγοντας σὲ οἰκτρούς συμβιβασμοὺς καὶ συγκέντρωση τῆς ἰσχύος στὶς προϋπάρχουσες πακτωμένες «τοπικές ἐξουσίες» κάθε περιοχῆς. Πάλι κάποιος νομοθέτης- παραχαράκτης τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἔδωσε σὲ νομοσχέδιο ὄνομα ἐπιφανοῦς ἀρχαίου Ἀθηναίου, τοῦ ἑνός ἐκ τῶν δύο ἀρχιτεκτόνων τοῦ Παρθενῶνος. Τὶ κοινὸ μπορεῖ νὰ ἔχει ο ἐπιφανὴς αρχιτέκτων Καλλικράτης μὲ ἕνα νομοσχέδιο ἀποσύνθεσης τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν ποὺ κατεδάφισε τὰ εἰωθότα τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου;

Ἡ μεταρρυθμιστικὴ λαίλαπα ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα «Κλεισθένης» ἀποτελείωσε τὴν περιφέρεια.

 Ὁ νόμος βρίθει ἄσχετων ντροπολογιῶν. Παραδείγματα: ἄρθρα 1 - 30, γιά τὰ κοινωνικά φῦλα. Ποιὰ σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ Τ.Α. μὲ τὴν ἀτομικὴ σεξουαλικὴ προτίμηση; Ἄρθρα 31 - 49 «Ρυθμίσεις θεμάτων ἰθαγένειας». Ἐκεῖ ρυθμίζονται ἐξπρές διαδικασίες μὲ τὶς ὁποῖες διορισμένοι ἁρμόδιοι «ἔνταξης», οἱ «διαπολιτισμικοὶ διαμεσολαβητὲς» ἔχουν δικαίωμα νὰ ὑπογράφουν μιὰ λαδόκολλα ἀπονομῆς ἰθαγένειας (ὄχι πολιτογράφησης, ὅπως θὰ ἦταν τὸ λογικὸ) σὲ φερτοὺς ἀπὸ ὅλο τὸν πλανήτη. Ἀφειδῶς καὶ ἀδιακρίτως ἰθαγένειες, ἐπιδοματα καὶ πλήρη δικαιώματα, κοινωνικὰ καὶ πολιτικὰ, ἐγκατάσταση στὰ χωριὰ μὲ εὐκολίες τὶς ὁποῖες οἱ Ἔλληνες μακραίωνοι ἰδιοκτῆτες τοὺτης τῆς γῆς ποὺ γι’αὐτὴν πολεμῆσαν, οὔτε πού ὀνειρεύθηκαν ποτὲ. Οἱ Έλληνες ἀφαιμάζονται ποικιλλοτρόπως, ἀλλά...οἱ φερτοὶ ἀπολαμβάνουν πλέρια στήριξη μὲ τὶς εὐλογίες τῆς Ε.Ε._ΑΤ

  4  1-2png